miłość po grób

Dawno, dawno temu żył sobie król. Miał kraj, poddanych i był obrzydliwie bogaty. Miał dużo i los dał mu jeszcze więcej. Dał mu to czego ludzie dawno temu i dziś i jutro będą pragnąć i szukać – MIŁOŚĆ. Miał żonę z którą spedził 17 lat. Pewnie jak to w życiu bywa mieli i lepsze i gorsze dni. Bogactwo jakie posiadali i pozycja społeczna jaką zajmowal pewnie też im pomagała i mieli inne powody do zmartwień niż ich poddani. Posiadali już dzieci jednak żona króla spodziewała się kolejnego dziecka. Czekali na nie z utęsknieniem. Tak to jednak w życiu bywa, że nie zawsze dostajemy to co byśmy chcieli od życia. Często to co mamy nie cenimy, a spodziewamy się więcej zupełnie w innym miejscu. Może i tak podchodził do życia król, bo to zupełnie ludzki sposób myślenia. Pewnie z okna swego pałacu widział nowe podbite ziemie, rozwój królestwa, swoich potomków na tronie, długie i dostatnie życie. Pewnie marzył o zestarzeniu się u boku ukochanej i nie przyszło mu do głowy, że coś może nie wyjść w tych planach.

Nie wyszło jedno – inaczej się potoczyło. Kiedy król czekał już na ogłoszenie światu narodzin kolejnego potomka, kiedy zebrali się wszyscy doradcy i napięcie oczekiwań siegneło zenitu, królowa zmarła przy porodzie…

Co jest w życiu ważne jeszcze kiedy odchodzi ukochana osoba? Po co jeszcze zmagać się z życiem skoro sens jego odszedł? Długie nieprzespane noce; zadawanie pytania – dlaczego? Łzy, może myslenie, że samemu też chiałby umrzeć. Można tylko próbować poczuć to, co czuje człowiek, który stracił ukochaną.

Postanowił zbudować jej grób. Taki jakiego świat do tej pory nie widział  i wspanialszy niż mieli do tej pory władcy. Zasługiwała na pałac, ale nie tak banalny jakie budowano w świecie do tej pory. Zatrudnił 20 tys budowniczych. Posłał też po najlepszych projektantów i dekoratorów w okolicy, ale także do Europy. Mieli stworzyć coś, co będzie zapierało dech w piersiach u potomnych, a taki zwykły człowiek stanie, zobaczy i powie „o kur…a” zanim nasuną się głebsze porównania i wyszukane słowa.

Budowali ponad 22 lata. Udział w tworzeniu tego cudu kosztował ich obcieciem dłoni bądź kciuka – żeby nie mogli tego powtórzyć w przyszłości. Wszystko było symetryczne, przemyslane, wyliczone. Powstał kunszt harmonii i piękna. Wtedy mogła spocząć tam królowa na wieki. Leży tam do dziś a obok niej – co psuje nieco zaplanowany porządek – jej małżonek. Jego grób obok ukochanej zepsuł ten porządek, ale czy jest lepsze miejsce dla niego?

Na marginesie – król nie miał łatwego życia po wybudowaniu grobowca dla żony, bo syn odsunął go od władzy i wtrącił do więzienia w pobliskim forcie, skąd przez okna mógł patrzeć na miejsce pochówku żony – ale to już inna historia.

Miejsce to znają chyba wszyscy. To coś co jest wizytówką Indii i jednym z cudów świata. To Taj Mahal. Nie potrafię opisać tego co widziałem. Zdjęcia – nie oddadzą tego, może troszkę przybliżą. Miliony ludzi ciagną tam każdego roku, żeby choć chwilę pobyć w tym magicznym miejscu.

Oczywiście można popatrzeć na to jak na budowlę, zrobić kilka fotek. Dla mnie ważnym było jeszcze dotknięcie wspaniałości jaką człowiek może uczynić kiedy kocha.

m.